ای اهل کوفه رحمی ، این طفل جان ندارد

خواهد که آب گوید ، اما زبان ندارد

دیشب به گاهواره تا صبح ، دست و پا زد

امروز روی دستم ، دیگر توان ندارد

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

باز باران بی ترانه ، می خورد بر بام خانه

یادم آمد کربلا را ، دشت پر شور و بلا را

گردش یک ظهر غمگین ، گرم و خونین

لرزش طفلان نالان ، زیر تیغ نیزه داران

با صدای گریه های کودکانه ، و ندرین صحرای سوزان

می دود طفلی سه ساله ، پر ز ناله

دل شکسته ، پای خسته

باز باران ، با محرم

ـــــــــــ

زورش نمي رسيد كسي را صدا كند ، از گريه زياد ، صدايش گرفته بود

از ابتداي شب كه خودش را به خواب زد ، معلوم بود آنكه دعايش گرفته بود

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

اين لاله‌اي كه بر سر مويش گره زدند

سوغات كوفه است به جاي گل سر است

فردا نماز صبح – بدون رقيه است

فردا كه بام مأذنه ها بي كبوتر است

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

پايش ز دست آبله آزار مي كشد

از احتياط دست به ديوار مي كشد

در گوشه خرابه كنار فرشته ها

«با ناخني شكسته ز پا خار مي كشد»